Spelaanbod onder Nederlandse vergunning

Wie van een buitenlandse site naar een Nederlandse vergunninghouder overstapt, mist meteen titels. De verklaring daarvoor zit niet in smaakvoorkeur van de aanbieder, maar in wat er in Nederland eigenlijk gekeurd wordt. En dat is niet het spel: het is het spelsysteem van de aanbieder.

De Kansspelautoriteit schrijft dat het spelsysteem voor kansspelen op afstand moet worden getoetst aan haar keuringsschema. Datzelfde schema eist dat het platform voldoet aan de technische en operationele vereisten uit het Besluit kansspelen op afstand, de Regeling kansspelen op afstand en het uitvoeringsbeleid van de toezichthouder. De vereiste keuringen moeten worden uitgevoerd door een keuringsinstelling die door de minister is aangewezen.

Het gekeurde object is de aanbieder, niet de titel

Dat verschil is de sleutel tot het hele onderwerp. Het register van vergunninghouders identificeert legale aanbieders op bedrijfsnaam, website, app en vergunningnummer — niet op speltitel. Er bestaat dus geen publieke, titel-voor-titel-lijst van ‘goedgekeurde spellen’ waarin je een gokkast kunt opzoeken. Wie zo'n lijst tegenkomt, kijkt naar het aanbod van één aanbieder, niet naar een besluit van de toezichthouder.

Een marktoverzicht van de Nederlandse regels vat het van de andere kant samen: alleen B2C-aanbieders die spellen aan Nederlandse consumenten aanbieden hebben een vergunning nodig, en softwareleveranciers hebben in Nederland geen aparte vergunning. Diezelfde bron stelt daar direct de keerzijde tegenover: de vergunninghouder blijft volledig verantwoordelijk dat alle gebruikte software en systemen aan de technische, beveiligings- en integriteitsnormen van de Ksa voldoen. De studio wordt dus niet gekeurd, maar de aanbieder draagt de gevolgen — en dat is precies de reden dat een aanbieder een titel liever weglaat dan hem risicovol integreert.

Wat er technisch aan de toevalsgenerator wordt gemeten

Voor casinospellen is het schema concreet over de random number generator: elke generator moet met een dataset van ten minste 1.000.000 uitkomsten de genoemde tests doorstaan. Tot die tests horen de DIEHARD-test en de NIST- of TestU01-suite. Dat is het niveau waarop de controle zit: statistische eigenschappen van de uitkomstenreeks, niet de vraag of een bepaald spel ‘leuk’ of ‘eerlijk aanvoelt’.

De gescheiden administratie verklaart de gescheiden wallet

Een detail uit het keuringsschema dat spelers wél merken: de administratie van het vergunde kansspelaanbod moet strikt gescheiden worden gehouden van de administratie van andere goederen of diensten die de aanbieder buiten de Nederlandse vergunning levert. Dat is de administratieve wortel van iets wat in de praktijk als ‘mijn saldo van de .com-site staat hier niet’ voelt. Een account bij het Nederlandse merk is een ander account, met een eigen verificatie en een eigen limietadministratie.

Wat wij hier niet hard kunnen maken

Waar deze pagina stopt, is bij de concrete inventaris. In de bronnen die wij konden nakijken staat geen primaire lijst van goedgekeurde titels per vergunninghouder, geen overzicht van welke jackpotnetwerken voor de Nederlandse markt zijn afgeschermd of uitgezet, en geen document dat per titel aangeeft welke versie in Nederland loopt. Ook staat er nergens een officiële aanwijzing hoe een speler een studiofilter in een lobby zou moeten gebruiken.

Praktisch komt het daarom hierop neer: zoeken op studionaam in de lobby van je eigen aanbieder werkt beter dan zoeken op een titel die je op een buitenlandse site zag. Waarom hetzelfde spel bij dezelfde studio een ander uitbetalingspercentage kan hebben, staat bij RTP-varianten per markt.

Bronnen: Kansspelautoriteit — keuren spelsysteem · Kansspelautoriteit — Remote Gambling Gaming System Assessment Scheme (pdf) · Kansspelautoriteit — register van vergunninghouders · Legal 500 — The Netherlands: Gambling Law